Psikotarih


Öztürk E.

Psikotarih, Travma ve Dissosiyasyon: Çocukluk Çağı Travmaları, Savaşlar ve Dissosiyasyonun Anamnezi, Erdinç Öztürk, Editör, Türkiye Klinikleri Yayınevi, Ankara, ss.1-21, 2020

  • Basım Tarihi: 2020
  • Yayın Evi: Türkiye Klinikleri Yayınevi
  • Basıldığı Şehir: Ankara
  • Sayfa Sayısı: ss.1-21
  • Editörler: Erdinç Öztürk, Editör

Özet

Psikotarih, travma ve dissosiyasyonun yani adeta unutulmak istenen bir kabusa dönüşmüş olan çocuk istismarının hem ihmal edilmiş gerçek tarihi hem de acı bir serüvenidir. Psikotarih, aslında yanlış çocuk yetiştirme stilleri ile beslenen bireysel ve toplumsal travmalar ile şiddet olaylarının tarihsel analizidir. Psikotarih bir başka ifadeyle 'geçmiş' ya da 'tarih' dediğimiz bütün travmatik çocukların kolektif bir anamnezi ve dissosiyatif öyküsüdür. Bu kolektif anamnez ve dissosiyatif öykü kuşaklararası bir geçiş göstererek bireysel ve toplumsal travmatik yaşantıların 'dissoanalizi' sonucunda günümüzde var olan şiddeti, terörizmi, savaşları, psikopatolojiyi ve daha da önemlisi hala neden çocuklarımıza yanlış çocuk yetiştirme stillerini uyguladığımızı ve böylelikle onları hala travmatize ve dissosiye ettiğimizi net olarak anlamamızı kolaylaştırmaktadır. Psikotarih görmezlikten geldiğimiz, kaçındığımız, inkar ettiğimiz ve korktuğumuz travmatik geçmişimizle bizi yüzleştirerek hem kendi çocuklarımız hem de tüm dünyanın çocukları adına daha iyi bir gelecek kurabilmek için dissosiyatif engellerimizi ortadan kaldırmamıza imkan tanır. Bu çalışmada Öztürk, karanlık (eski) çağların ilkel çocuk yetiştirme stillerini savunan gelişim karşıtı ve travma çalışmalarına muhalif anti hümanist saldırgan kitlenin eylemlerini 'dark waste' (karanlık atık) hareketi olarak tanımlamıştır. Ayrıca bu çalışmada Öztürk'ün günümüz toplumu çocuk yetiştirme tarzını 'yol gösterici evre' olarak tanımladığı 'doğal ve rehber ebeveynlik stili' ne yer verilecektir.

Psychohistory is both the neglected true history and painful adventure of trauma and dissociation, in the sense that childhood abuse has evolved into a nightmare desired to be forgotten. Psychohistory, in fact, is the historical analysis of individual and social traumas and violent events that were fed by false child-rearing styles. Psychohistory, in other words, 'antecendent' or 'history' is a collective anamnesis and dissociative story of all traumatic children. This collective anamnesis and dissociative story, showing an intergenerational transition, makes it easier for us to understand clearly that with the current violence, terrorism, wars, and psychopathology as a result of the 'dissoanalysis' of individual and social traumatic experiences, and more importantly, why we still practice the wrong child rearing modes on our children and thus we are still traumatizing and dissociating them. Psychohistory allows us to eliminate our dissociative obstacles in order to establish a better future for our children and children of the whole world by confronting us with our traumatic past, which we ignore, avoid, deny and fear. In this study, Öztürk defined the actions of the anti-humanist aggressive mass who advocated the primitive child rearing styles of the dark (old) ages and opposed to trauma studies as the 'dark waste' movement. Also, Öztürk's 'natural and guiding parenting style' which is defined as 'the advisor stage' as a style of child rearing will be included in this study.